..:::خاکریزیـسم:::..

ماکیاول در 18 تیر 78 کجا بود؟!

amaliat — Sun, 06 Jul 2008 07:51:18 GMT

حقیقتا بیان گزافی نیست این مدعا که اساس "اصلاح طلبی دوم خردادی" برپایه ی "فریب" و "نیرنگ" استوار شده است زیرا استقراء از نمونه های فراوانی که دراین باره از این جماعت سراغ داریم ما را به همین نتیجه ی اسفناک رهنمون می سازد. توجه بفرمایید:

- "محمدعلی ابطحی" در مصاحبه ای در پاسخ به سوال مصاحبه کننده که از وی پرسیده بود: "چه شد که اصلاح طلب ها بعد از آن همه حملات تخریبی که به آقای هاشمی داشتند الان پشت سر ایشان قرار گرفته اند؟" این گونه پاسخ می گوید:

" این بر اساس سیاست عملگرایانه است که اصلاح طلب ها الان از آقای هاشمی حمایت می کنند و من کاملا" با این نوع سیاست عملگرایی موافقم و معتقدم درمقطع کنونی نباید هیچ اصلاح طلبی با آقای هاشمی برخورد تقابلی داشته باشد. در سیاست هیچ چیزی آرمانی نیست. ممکن است در حوزه سیاست کسی آرمانی حرف بزند اما همین آرمانی حرف زدن ها هم یکی از وسایل پیشرفت کار این فرد است نه واقعیت اعتقاداتش. به همین دلیل من عمل گرایی را خیلی ترجیح می دهم و اساسا" آدم عملگرایی هستم و معتقدم سیاست هیچ چیز ثابتی ندارد... ."

این اعتراف، یک نگاه کاملا ماکیاولیستی و فریبکارانه را که خیلی عریان و واضح زاویه ی انحراف تفکر این جماعت را نشان می دهد، فریاد می زند و در واقع مرامنامه یا مانیفست نانوشته ی[یا شاید هم نوشته!] این دسته، همین اصل است!

- بخاطر بیاوریم دوران ترکتازی دوم خردادیها را در قوای مجریه و مقننه؛ هیچ گاه تلخی اهانتهای مداوم این حضرات به امام راحل(ره) را نمی توان فراموش کرد؛ از حمله به امام در بازخوانی ماجرای عزل منتظری آن هم پس از ده سال تا ادعای گرفتن تابعیت فرانسه توسط حضرتشان و تا ادعای به موزه های تاریخ سپرده شدن اندیشه های آن امام و ... . اما همین حضرات که یا قائل این هزلیات بودند یا از دوستان آنان بودند که در مقابل این اهانتها "سکوت مطلق" را پیشه ساخته بودند، در انتخابات مجلس هشتم و با دیدن رویکرد جدی مردم به خط امام خمینی(ره) زاویه ی شعارهایشان را کاملا عوامفریبانه از توسعه ی سیاسی و آزادی بیان و زنده باد لیبرال دموکراسی به سمت "دفاع از اندیشه های امام" و "مبارزه با تورم و گرانی" و ... در عین بی اعتقادی به این شعارها سوق دادند و به بهانه دفاع از خط امام چه فریادها که بر سر این دولت نکشیدند!

بیان نمونه های دیگری از فریبکاری و اخلاق ماکیاولیستی مدعیان اصلاح طلبی نظیر ماجرای قتلهای زنجیره ای یا اساس تشکیل دوم خرداد و رای محمدخاتمی و ... خود مثنوی مستوفایی می طلبد اما ذکر نمونه ی جالب دیگری از این فریبکاری ها که بی مناسبت با ایامی که در آن هستیم نیز نیست، خالی از لطف نیست.

تیر فریبکاری دوم خرداد در ماجرای حادثه ی کوی دانشگاه، این بار نه توده های مردم بلکه طبقه ی نخبه ی جامعه یعنی دانشجویان را سیبل کرده بود تا از آن طریق افکارعمومی جامعه را تحت تاثیر قرار دهد وگرنه چه معنایی داشت که دانشجویان یکدفعه در بحبوحه ی امتحاناتشان به یاد آزادی بیان و دفاع از قانون مطبوعات بیفتند.

استعفای معین در کوران حادثه و نیز تشجیع دانشجویان توسط موسوی لاری نیز آتش این "فتنه" را شعله ور می ساخت. بحث تحریک دانشجویان به این 2نفر ختم نمی شد، مصطفی تاج زاده، محتشمی پور، عبدلله نوری و ... نیز مشارکت فعالی در فریب و فتنه گری در این غائله داشتند و بدبختانه باید به این امر اذعان کرد که دانشجو در این حوادث فریب خورد و بد هم فریب خورد از آن باب که آلت و نردبانی شد برای عده ای که قصد براندازی یا ساقط کردن ولی فقیه و یا حداقل تصرف مجلس ششم را داشتند. حرفهای مقام معظم رهبری در 22تیرماه همان سال که این فتنه را نیز "عقیم" گذاشت، در این باره شنیدنی است:

"حرف من به دانشجويان اين است كه مراقب دشمن باشيد؛ دشمن را خوب بشناسيد؛ مبادا از شناسايى دشمن غفلت كنيد. غريبه‏هايى را كه در لباس خودى خودشان را در همه جا داخل مى‏كنند بشناسيد؛ دستهاى پنهان را ببينيد. هيچ كس به‏خاطر غفلت ستايش نمى‏شود. هيچ‏كس به‏خاطر چشمها را بر هم گذاشتن، مدح نمى‏شود. اگر بر آدم غافل ضربه‏اى وارد شد، اوّل كسى كه مسؤول و مذموم است، خود اوست؛ مراقب باشيد. دانشجو، قشر فاخر و با ارزشى است. دشمن، دانشجو را هدف گرفته است. چند سال است سعى مى‏كنند بلكه بتوانند دانشجويان را در مقابل نظام قرار دهند؛ اما موفّق نشدند؛ بعد از اين هم موفّق نخواهند شد. اگر يك عدّه نفوذى خواستند از فرصتى استفاده كنند و از آب گل‏آلودى ماهى بگيرند - وارد اجتماع دانشجويان شدند و شعارهايى درست كردند و حرفهايى زدند - خيال نكنند كه ما اشتباه خواهيم كرد؛ نه، ما اشتباه نخواهيم كرد. ما مخاطب و طرفِ خودمان را مى‏شناسيم. دانشجو، فرزند ماست؛ متعلّق به ماست؛ متعلّق به اين كشور است. دشمن است كه مى‏خواهد با نام دانشجو يا با نام نفوذ در ميان دانشجويان، فساد و تباهى كند؛ خود دانشجويان بايستى هوشيارانه متوجّه باشند.
در يك چنين موقعيّت و فصل حسّاسى مثل اين فصل سال - فصل امتحانات دانشجويى، فصل كنكور؛ كه همه خانواده‏هايى كه جوانى دارند، اين فصل كه مى‏شود، همه همّت خودشان را مى‏گذارند كه جوانشان حواسش جمع باشد و بتواند در امتحان يا در كنكور موفّق شود - آن كدام دستى است، آن كدام دشمن آينده اين مملكت و دانشگاه اين مملكت است كه اين طور جوانان را به يك سمت انحرافى مى‏كشاند، سرگرمى درست مى‏كند و تشويق مى‏نمايد به اين كه سراغ درس و سراغ امتحان نرويد؛ اجتماع كنيد؟! اوّل كسى كه اين جا بايد هوشيارانه چشم خود را باز كند و تصميم بگيرد، خودِ دانشجوست."

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن:

سالروز تولد حضرت آقا مبارک باد، رهبرعزیزمان وارد هفتادمین سال زندگیشان می شوند.

خدا، منتجب نیا را برای احمدی نژاد حفظ کند!

amaliat — Wed, 02 Jul 2008 09:48:18 GMT

به نظر من اگر روزی بواسطه ی پررویی و سماجت احمدی نژاد روی اصل"دولت اسلامی"، "تمدن اسلامی" هم پس از سالها مجددا احیا شد، در کنار افرادی که در تحقق این مهم نقش بسیار موثری را ایفا کردند بایستی اسم هایی چون، "حسین مرعشی"، "محمدباقر نوبخت" و این آخری، "رسول منتجب نیا" را با فونت درشت(ترجیحا فونت تیتر یا جدید!) نوشت و بر سر دروازه های آن تمدن معهود نصب کرد![البته بدون در نظر گرفتن حسن فاعلی!]

عرفانی و مودبانه اش می شود همان مثل معروف "عدو شود سبب خیر اگر خدا خواهد!" و عوامانه اش هم می شود حکایت ملیح و معروف فرقه ی "غضنفریه!" که قدمتی به طول تاریخ دارد! اگر من جای احمدی نژاد یا صفارهرندی بودم یک کادوی پر و پیمان به ضمیمه ی یک لوح تقدیر فاخر به حسین و محمدباقر و رسول و سایر غضنفرهای کارگزاران و روحانیون مبارز و مشارکت می دادم تا با این امر موجبات تکمیل انتحار سیاسی این عزیزان فعال و مودب را فراهم سازم. واالله!

شیخ رسول منتجب نیا که یک تودهنی جانانه در انتخابات اخیر نوش جان فرمودند و در پرونده قتلهای زنجیره ای هم با همان مصطفی کاظمی معروف "پیمانه" رد و بدل می کرده اند، این گونه در کلام پرتاب کند که:

"- بین خواص شایع است كه [احمدی نژاد] گاهی سر سفره خوراك، یك بشقاب و قاشق و چنگال را در جای خالی كنار گذاشته و اظهار می‌كنند این برای آقا امام زمان است.

- شخصی نقل كرده است، روزی یكی از نزدیكان رئیس‌جمهور من را دعوت به شركت در نماز جماعت آقا كرد و من به تصور اینكه امام جماعت، مقام رهبری است با او به محلی رفتیم. وقت نماز مشاهده كردم صف نماز تشكیل شد در حالی كه امام جماعت حضور ندارد و فقط سجاده‌ای پهن است، وقتی سوال كردم كه رهبری كی تشریف می‌آورند؟ گفتند: هیس ! امام جماعت، حضرت ولی عصر(عج) است.

- نماینده‌ای از شورای اسلا‌می، نقل می‌كرد روزی در ملا‌قات رئیس‌جمهور با مقام معظم رهبری ایشان نسبت به اظهاراتش و وعده ظهور حضرت در دو سال دیگر مورد اعتراض شدید رهبری واقع شد و در جواب گفت: <كسانی كه با ایشان در تماس هستند، گفته‌اند> و پس از خروج از دفتر رهبری، اظهار كرده است: ایشان تصور می‌كند من رئیس‌جمهور او هستم، من رئیس‌جمهور امام زمان(عج) می‌باشم."

کار به تهمت و افترا به احمدی نژاد ندارم چون در حقیقت هر نوباوه ای هم که این چرندیات را می شنود، آن را به حساب حماقت گوینده اش می گذارد. مقصودم، لطف بی منتهای پروردگار متعال به بچه حزب اللهی هاست که دشمنان تشنه به خونشان را از زمره ی "حمقاء" قرار داده است. فکر کنم دعای مستجاب احمدی نژاد هم همین عبارت معروف باشد.

الحمدلله الذی جعل اعدائنا من الحمقا !

انحراف از جاده انقلاب و دنده عقب به سبک 3تیر

amaliat — Mon, 23 Jun 2008 12:37:18 GMT

لبیک یا حامد:

اگر قصد داشته باشیم اندیشه و منش اجرایی خاتمی و احمدی نژاد را در بوته ی نقد و قیاس قرار دهیم در بیشتر نقاط به این واقعیت می رسیم که اساسا این دو قابل قیاس با یکدیگر نیستند. زیرا یکی از دل همین نظام برآمده و آن دیگری مردد در بدیهیات و اصول این نظام است! نه اینکه خاتمی ماندد انبوه هم مسلکانش سر در آخور آمریکا و اسراییل داشته باشد! خیر! بلکه آراء و اعمال وی هیچگاه دغدغه ی اصیل ذهنی، روحی و عملی مردم نبوده است.

پس رای آوردن 20میلیونی او چه می شود؟ بدبختانه باید به این امر اذعان کرد که برای ملت عرصه را تا بدانجا رساندند که قریب به اتفاق مردم متفقا آراء خود را دو دستی به جریان مقابل رفسنجانی تقدیم کردند تا خاطرات تلخ این دوران را به فراموشی سپرند. جریان اصلاح طلبی چون مخدری بود برای تسکین آلام مردم که از مسابقه ی تفاخر و اشرافیگری، خفقان فرهنگی و سیاسی، آقازاده پروری و فشار زیاد ناشی از تفکرات وارداتی توسعه ی اقتصادی و لیبرالی زخم های متعدد برداشته بودند.

در همین دوران سازندگی بود که جانشین مظلوم و تنهای حضرت روح الله(ره) بارها فریاد زد:

"نگذاریم روح انقلاب در جامعه منزوی بشود و فرزند انقلاب منزوی بشود، یه عده ای اشتباه گرفته اند مسائل را! یه عده ای سازندگی را اشتباه گرفته اند با مادیگرایی! سازندگی چیزیست، مادیگرایی چیز دیگری است. سازندگی یعنی کشور آباد شود، طبقات محروم به نوایی برسند..."

به هر تقدیر خاتمی نه بخاطر محتوای تفکراتش که بعلت ویراژ دادن روی موج نارضایتی مردم بانضمام چاشنی سیادت و خوش سیمایی، خود را نه به ساختمان پاستور که به کاخ سعدآباد رساند! و این حرف گزافه ای نیست! مردم را با تساهل و تسامح، آن هم در اصول و بنیادها چه کار؟ اندیشه های وارداتی و دهان پرکن نظیر هرمنوتیک و پلورالیزم مرهم کدام زخم مردم بود؟ انتلکتوئل بازیهای این جماعت و سیل تهمت فاندامنتال و طالبانیزم به این و آن کدام جایگاه را در سیل دغدغه های ایرانی و اسلامی مردم داشت؟ این ملت شهید داده با شهید(!) آبراهام لینکن چه سنخیتی داشتند؟!!

ملت هیچگاه به ادبیات مالامال از "ایسم" و "لوژی" این آقایان متمایل نشدند لکن آنچه دیدند، آن بود که سینماها روی به مبتذل ترین مفاهیم و سکنات آورد، بدحجابی نماد قهرمانی شد و چادر نماد املیسم! تجلیل از پاسداران اخلاق مبدل شد به تشویق و سوت و کف برای رقاصه گان لخت ارمنی! محل درس و تعلیم بچه هایشان تبدیل شد به باندبازی جریان ها و گروهکها برای براندازی نظام، مسئلان همین دولت به جای تقویت بنیه ی اسلام به شدیدترین وجه به فقه و فقاهت، پیامبر، امام حسین(ع) و حتی دین و خدا حمله می کردند و هزار جنایت دیگر که ذکر همه ی آنها مثنوی هفتاد من میطلبد.

دوم خرداد، تاریخی ایرانی-اسلامی نبود، همانطور که 28مرداد نبود. یک تاریخ کاملا آمریکایی و ضد اسلامی؛ دقیقا مثل 14مارس و این ضایعه به یک ترمیم اساسی و یک دنده عقب 16ساله احتیاج داشت. سوم تیر یک "استارت" بود، استارت جانانه! و تا به حال مسافت زیادی پیموده شده اما در عین حال مسافت زیادی هم باقی مانده! برخی جاها هم به بیراهه رفته ولی هیچگاه از شاهراه عدالت دور نشده، البته اگر راه و جاده را هم احتکار نکنند!! امید به خدا

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بعدالتحریر

"خاکریزیسم"، ۳ ساله شد. به همین سادگی، به همین خوشمزگی!

دليل گرانى‌هاى مشكوك در دولت نهم چيست؟

amaliat — Sun, 15 Jun 2008 19:40:56 GMT

اخيرا رئيس جمهور با انتشار يادداشتي در وبلاگ خود، دليل برخى گرانى ها را ائتلاف مافيايى در بخشى از بازار با برخى سياستمداران دانست. رئيس شوراى اصناف كشور نيز در گفتگويي برخي جزئيات اين ائتلاف مافيايي را تشريح كرده كه قطعا مورد توجه فطرتهاي بيدار و حقيقت جويان قرار مي گيرد.

آنچه مي خوانيد روشنگري محمد آزاد رئيس شوراي اصناف كشور، درباره برخي گراني هاي مشكوك اخير و پيوند آن با برخي سودجويي‌ها و اراده هاي سياسي است:

متأسفانه ما در جامعه با مقدار زيادى پول سرگردان روبه رو هستيم، صاحبان اين پول ها به اين دليل كه پول هايشان از طرف حكومت در سال هاى پيش درست ساماندهى نشده و سياست هاى پولى نيز نتوانسته آنها را جمع كند مى توانند اثراتى را بر اقتصاد ما بگذارند، آنها با استفاده از اين پول هر روز سراغ يك كالا مى روند تا با خريد كلان و تجميع آن قيمتش را افزايش دهند.

من يادم هست كه يك زمانى اين افراد رفتند سراغ آهن، آهن را مى خريدند و بعد از كمياب شدن آن، آن را گران مى كردند، بعد از آنكه از سوى دولت يك سرى تمهيداتى براى شكستن قيمت آهن به كار بسته شد همان زمان كه ديدند قيمت آهن دارد افت مى كند رفتند سراغ سكه و طلا؛ آنقدر سكه و طلا خريدند و گران كردند تا بانك مركزى آمد و گفت هر روز به مقدار نامحدود سكه مى فروشم.

بعد از پائين آمدن قيمت سكه رفتند سراغ برنج و زمانى كه ديدند مقدارى برنج خارجى وارد شده و به اصطلاح قيمت دارد افت مى كند رفتند دنبال قند و شكر، در حاليكه كارخانجات قند و شكر دارند اعلام مى كنند كه ما آنقدر قند و شكر داريم كه به اصطلاح داريم منفجر مى شويم.

اين عده دو هدف دارند يكى سودجويى و هدف دوم سياسى است. آنها از اين طريق مى خواهند به اقتصاد و كشور ضربه بزنند و يا اينكه نشان بدهند دولت كار آمد نيست كه هدف دوم اينها خيلى پررنگ است.

اينها مافياى اقتصادى اند و حضور آنها را قدر مسلم بايد حقيقت دانست، اينها از بيماريهاى اقتصادى كشور ماست كه ان شاءالله با همت مسئولين و قوه قضائيه و دادستانى كل كشور اين بيماريها دقيقاً شناسايى و معالجه شود تا مردم ما بتوانند نفس راحتى بكشند.

در دوران سازندگى و در همان سالهاى۷۳ و ۷۴ كه با الگوى بانك جهانى و معيارهاى تعريف شده از سوى آنان قرار شد كارهاى اقتصادى دولت، به مردم منتقل شود، عده اى از مديران داخلى زيرمجموعه دولت كه غير از حقوقى كه از دولت مى گرفتند، درآمدهاى ديگرى نيز از قبل همان شركت هايى كه مديريت شان را بر عهده داشتند، كسب مى كردند ديدند با خصوصى سازى به شكل صحيح، اين درآمدهاى اضافى مى پرد.

لذا آمدند خودشان را در قالب مردم جا زدند و خودشان بخش خصوصى شدند به گونه اى كه هر چيزى را كه مى خواستند به مردم واگذار كنند اولين خريدارانش همين افراد بودند چون به خوبى مى دانستند ارزش واقعى اين كارخانجاتى كه مى خواهد واگذار شود چه قدر است.

آنها مى دانستند چگونه مى توانند به قيمت ارزان بخرند و سود ببرند، از همان وقت، يك سرمايه بادآورده و البته نامشروعى نصيب بعضى ها شد، ضمن اينكه عده اى هم با داشتن رانت هاى اطلاعاتى وارد مبادلات شدند و ضربه جدى بر پيكره اقتصاد كشور وارد آوردند.

يك گروه سياسى خاص هنگامى كه در سوم تير۸۴ ديدند فرد ديگرى دارد مى آيد فعاليت هاى اقتصادى تخريبى خودشان را گسترده تر كردند و به سرعت آن افزودند به گونه اى كه علاوه بر سودى كه نصيبشان مى شود به طرف مقابلشان كه رئيس جمهور باشد ضربه مى زنند؛ البته دولت با توجه به عدالت طلبى اى كه دارد، تلاش خودش را براى مبارزه با اين مفسدين به كار بسته است.

عده اى هستند كه در گروه هاى مختلف سياسى قرار گرفته اند، كسانى كه يا در رأس امور و قدرت هستند يا در كنار آن؛ آنان على رغم اينكه خودشان مى دانند راهى كه دولت نهم دارد مى رود راه درستى است و اگر مخالفت هايى مى شود اين مخالفت ها ريشه سياسى دارند، آنها از اين طريق مى خواهند بگويند فعاليت هاى دولت نتيجه مثبتى نداشته است...

* منبع: روزنامه ايران (25 خرداد87)

تشکر از حامد عزیز

ژله های خاتمی و جگر احمدی نژاد!

amaliat — Mon, 09 Jun 2008 19:19:18 GMT

اواخر دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی مصادف بود با اوایل تحصیل من در دانشگاه؛ آن روزها سلسله همایشهایی در سطح بالایی درباره ی "نقدی کردن یارانه ها" در دانشگاه در حال برگزاری بود. یادم می آید که صدر تا ذیل وزراء و معاونین اقتصادی و نیمه اقتصادی دولت خاتمی و همچنین جمعی از کارگزارانیها و تکنوکراتها بانضمام تعدادی از اقتصادی های اصولگرای 2آتشه ی[آن روزها] در این همایش ها حاضر شدند و قریب به اتفاق آنان از نقدی کردن یارانه ها بعنوان ضرورت اجتناب ناپذیر امروز کشور یاد کردند. اما در عمل، آخرین میخ های تابوت دوم خرداد کوفته شد و این "طرح تحولی" با همه ی این به به و چه چه ها روی زمین ماند.

البته این امر بی سابقه نبود؛ سهمیه بندی بنزین، لزوم سرشکن کردن سازمان مدیریت در استانداریها، اصلاح ساختار بانکها، اصلاح سیستم بودجه نویسی، کم کردن تعداد شوراها، اجرای نظام پرداخت هماهنگ حقوق و ... نیز در دوران خاتمی و هشت سال قبل از آن نیز وضعیت مشابهی با مسئله ی نقدی کردن یارانه ها یافت.

درباره ی چرایی این دوگانگی در قول و فعل حضرات دوم خردادی و تکنوکراتها و الباقی طفیلیهاشان 2 پاسخ روشن وجود دارد؛ "ترس" و "قدرت"!

به هرحال تمام این پروژه ها، پروژه های سنگینی بودند که اجرای هرکدام از آنها به مثابه جراحی بسیار صعب اما لازم اقتصاد بیمار کشور بود و نمی شد با اشکها و لبخندها و نطقهای خاتمی آن را حل کرد. عنصر حیاتی این اقدامات مقادیر معتنابهی "جگر" بود نه اقدامات فانتزی و ژله ای! البته اگر هم فرض کنیم که آمریکا و اسراییل مقداری جگر مصنوعی به این آقایان داده بودند، بازهم ترس از "از دست دادن قدرت" مانع از ریسک کردن آنان می شد. و اینها مولفه هایی بود که علیرغم دم زدن دم به دم این حضرات از مردم و جمهوریت و دموکراسی، این گونه منافع همان مردم را به بازی بگیرند.

قرار نیست محمود احمدی نژاد همه ی این طرح ها را ایده آل و بدون هیچ اشکالی اجراء نماید، کما اینکه در روند سهمیه بندی بنزین و اصلاح ساختار سازمان مدیریت و چند طرح دیگر ضعفهای چندی را از سوی دولت شاهد بودیم و نیز متاسفانه شاهد آن هم هستیم که دولت نهم هنوز لایحه ی جامع خدمات کشوری را ابلاغ نکرده است اما مساله ای که فاصله ی دولت نهم را از هشتم و هفتم و در مواردی از ششم و پنجم زیاد می کند، تهور و شجاعت یا همان جگرداری دولت در اجرای این پروژه هاست.

پروژه هایی که ممکن است در کوتاه مدت فحش و ناسزاها و ناراحتی های مردم را در برداشته باشد و در بلندمدت فراموشی مردم را. اما آنچه مهمتراست و خدا هم همان را مقرر داشته منافع مردم است که دولت احمدی نژاد برای رسیدن به این هدف هرکاری را کرده که شاید این امر به قیمت انتحار سیاسی برای این دولت تمام شود اما...

اما مگر نه این است که هیچ سعادتی بالاتر از شهادت نیست.

آنچه امام(ره) برای اعتبارنامه نمایندگان وصیت کرده بود

amaliat — Fri, 30 May 2008 07:09:49 GMT

این روزها در مجلس، بحث بررسی اعتبارنامه های نمایندگان منتخب مردم مطرح است. 15 شعبه برای بررسی اعتبارنامه ی 290 نماینده. از قضا همین روزها، ایام سالگرد ارتحال ملکوتی حضرت امام(ره) نیز هست. حالا ربط این ۲ ماجرا چیست توجه بفرمایید:

" و از نمایندگان مجلس شورای اسلامی در این عصر و عصرهای آینده می خواهم كه اگر خدای نخواسته عناصر منحرفی با دسیسه و بازی سیاسی وكالت خود را به مردم تحمیل نمودند، مجلس اعتبارنامه آنان را رد كنند ونگذارند حتی یك عنصر خرابكار وابسته به مجلس راه یابد."

سیب سرخ دوم خرداد و سیب زرد سوم تیر

amaliat — Tue, 27 May 2008 16:50:51 GMT

تمام تفاوتها از مقایسه ی 2 سیب شروع شد! یکی قرمز و خوش رنگ و لعاب و دیگری زرد و با ظاهری رنجور! اما ملت باطن ها را شناخته بودند. می دانستند که محتوای شکل آن سیب سرخ گون و دلفریب را کرمها و حشرات دسته ی اراذل و شرورها، تشکیل داده اند. سیب قرمز، خودفروشی کرده بود! خودفروشی به غیر از آن چه اصالت یک سیب آن را مقرر می داشت! به کِرم، به آفت، به آدام اسمیت، به مدرنیسم و تمام لوازم و اتباع مدرنیسم...

ماجرا از آن جا شروع شد که صبحگاهان روز بعد از اول خرداد و یک روز پیش از جشن شانزدهمین سالگرد نجات درختان "سیب" خرمشهر، جمعیت یادش رفت که درون و برون همه ی سیب ها به یک نقش و نگار نیست. شاید هم تجربه ی تلخ 8ساله ی توسعه ی سیب های پوسیده ی باغ های پسته(!) که آفت به ظاهرش هم رحم نکرده بود، مردم را هوایی کرده بود که بعد از عمری تلخ کامی، اینک نباید این سیب سرخ خردادی را رها کنند؛ شاید هم حق داشتند! چون سیب های کارگزارانی نمی خندیدند، گویا خندان بودنهایشان را تمام و کمال به پسته ها هبه کرده بودند و مردم بی نوا تشنه ی "لبخند" بودند!

گذشت و گذشت و 8 سال دیگر هم گذشت! اما باز هم مردم نتوانسته بودند بخندند؛ چه شده بود؟ این سیب که دیگر خیلی خوش تیپ بود، تازه کلی سیب در "فضای باز" مراتع و جنگلهای روزنامه ها و سینماها و وزارتخانه ها و ... روییده بود! چه شده بود؟ باور کردنی نبود! سیب ها بشدت مسموم بودند! نه با آفات طبیعی بلکه با کودهای شیمیایی و مصنوعی شرکت "پوپر" و شرکاء.

حالا مردم هم گرسنه بودند و هم بیمار و این وسط تکلیف لبخند، روشن است. در تمام این دوران، باغبان پیر کشتزار سیب، کارگران را بارها ندا داد که این کودها مسموم است و از "پایگاه دشمن" وارد شده است. اما کارگران با مشارکت کارگزاران، راه خود می رفتند و کاملا با توجه، بی توجهی می کردند به باغبان پیر!

باغبان، نصیحت کرد که آی مردم برگردید به "اصلِ" سیبها و محتوا را بچسبید و رها کنید این پوسته ی بزک شده را و مردم هم که خسته شده بودند از این مشاطه گری ها بازگشتند به سیب خمین! عجب سیبی بود سیب خمین؛ در هزار توی پر و پیچ و خم این 16 سال مردمی که سیبهای پوسیده و مسموم به دستشان رسیده بود، حالا قدر سیب خمین را می فهمیدند و حالا پس از 16 سال، سالگرد 14خرداد معنایی دیگر داشت! معنای اصالت، نه معنای خودفروشی!

سومین روز از چهارمین ماه سال 84 بود و موعد دوباره ی انتخاب سیب، خوشبختانه سیبها درهم نبود و مردم می توانستند سوا کنند و کردند و این بار روسیاهی ماند به سیب سرخ آدم و حوا!

سیب منتخب، ریزه میزه و رنجور بود، بخلاف سایر سیبها! اما مردم با رهنمون باغبان پیر، فهمیده بودند که علیرغم ظاهر و نپختگی آن سیب، باطنش خیلی شبیه به سیبهای خمین هست و همان را با جان و دل انتخاب کردند.

تمام تفاوتها از مقایسه ی 2 سیب شروع شد! یکی قرمز و خوش رنگ و لعاب و دیگری زرد و با ظاهری رنجور! اما ملت باطن ها را شناخته بودند. سیب زرد اما "خوش درون" که این بار توانست پس از مدتها لبخند را به لبان مردمان بازگرداند هم آفت دارد، خیلی هم دارد اما همان محتوای خوب، خیال خیلی ها را از جمله باغبان پیر و فرزانه ی قصه ی ما را راحت می کرد.

همه ی این ها درست! اما گاهی آفت از ظاهر سیب به باطن سیب منتقل می شود و آن گاه ... .

عاشقی به سبک "فرشته ملکی" و "منوچهر مدق"

amaliat — Thu, 15 May 2008 11:11:41 GMT

ما فرار کردیم. چند نفر دنبالمان کردند. چادر و روسری را از سر من کشیدند و با باتوم می زدند به کمرم. یک لحظه موتورسواری که از آنجا رد می شد، دستم را از آرنج گرفت و من را کشید روی موتورش... . چند کوچه آن طرفتر نگه داشت. لباسم از اعلامیه باد کرده بود و یک طرفش از شلوارم زده بود بیرون. پرسید:"اعلامیه داری؟"، گفتم:"آره"، گفت:"عضو کدام گروهی؟"، گفتم:"گروه چیه؟ اینها اعلامیه ی امامند." کلاهش را بالا زد. تو اعلامیه ی امام پخش میکنی؟ به م برخورد. مگر من چه م بود؟... .

گفت:"وقتی حرفهای امام روی خودت اثر نداشته، چرا اینکار را میکنی؟ این وضع است آمده ای تظاهرات؟"... . من به خودم نگاه کردم. چیزی سرم نبود. خب، آن موقع که عیب نبود. تازه عرف بود...

دستش را دراز کرد و اعلامیه ها را خواست. به ش ندادم. گاز موتور را گرفت و گفت: "الان می برم تحویلت می دهم."؛ از ترس اعلامیه ها را دادم دستش. یکیش را داد به خودم. گفت:"برو بخوان، هر وقت فهمیدی توی اینها چی نوشته، بیا دنبال این کارها." نتوانستم ساکت بمانم تا او هرچه دلش می خواهد بگوید. گفتم: "شما که پیرو خط امامید، امام به شما نگفته زود قضاوت نکنید؟ اول ببینید موضوع چیه، بعد این حرفها را بزنید. من، هم چادر داشتم هم روسری، آنها از سرم کشیدند."، گفت: "راست می گویی؟"، گفتم:"دروغم چیه؟ اصلا شما کی هستید که من به شما دروغ بگویم؟"... .

با دو سه تا موتورسوار دیگر رفت همانجا که من درگیر شده بودم. حساب دو سه تا از مامورها را رسیدند و شیشه ی ماشینشان را خرد کردند. بعد او چادر و روسریم را که همان گوشه افتاده بود را برداشت و برگشت... . اعلامیه ها را گرفت و گفت:"این راهی که می آیی خطرناک است. مواظب خودت باش خانم کوچولو..." و رفت.

"خانم کوچولو!" بعد آن همه رجزخوانی تازه به او گفته بود خانم کوچولو. به دختر نازپرورده ای که کسی به ش نمی گفت بالای چشمش ابروست. چادرش را تکاند و گره روسریش را محکم کرد. نمی دانست چرا، ولی از او خوشش آمده بود...

******

دکتر شفاییان صدام زد. گفت:"نمی دانم چطور بگویم، ولی آقای مدق، تا شب بیشتر دوام نمی آورد. ریه ی سمت چپش از کار افتاده. قلبش دارد بزرگ می شود و ترکش دارد فرومی رود توی قلبش." دیگر نمی توانستم تظاهر کنم. از آن لحظه اشک چشمم خشک نشد.منوچهر هم دیگر آرام نشد. از تخت کنده می شد. سرش را می گذاشت روی شانه ام و باز می خوابید. از زور درد، نه می توانست بخوابد، نه بنشیند. همه آمده بودند. هدی دست انداخت دور گردن منوچهر و همدیگر را بوسیدند. نتوانست بماند. گفت: "نمی توانم این چیزها را ببینم، ببریدم خانه."، فریبا، هدی را برد.

یکدفعه کف اتاق را نگاه کردم. دیدم کف اتاق پر از خون است. آنژیوکت از دست منوچهر در آمده بود و خونش می ریخت. پرستار داشت دستش را می بست که صدای اذان پیچید توی بیمارستان. منوچهر حالت احترام گرفت. دستش را زد توی خون ها که روی تشک ریخته بود و کشید به صورتش. پرسیدم:"منوچهر جان، چکار می کنی؟"، گفت:"روی خون شهید وضو می گیرم.".

یک لیوان آب خواست... . لیوان آب را گرفت. نیت غسل شهادت کرد و با دست راستش آب را ریخت روی سرش... . همدیگر را بغل کردیم و گریه کردیم. گفت:"تو را به خدا، تو را به جان عزیز زهرا دل بکن."، من خودخواه شده بودم. منوچهر را برای خودم نگه داشته بودم. حاضر شده بودم بدترین دردها را بکشد ولی بماند. دستم را بالا آوردم و گفتم:"خدایا! من راضیم به رضایت. دلم نمی خواهد منوچهر بیش از این عذاب بکشد."، منوچهر لبخند زد و شکر کرد... .

می خواستند منوچهر را ببرند سی سی یو. از سر تا نوک انگشتانش را بوسیدم. برانکار آوردند. با محسن دست بردیم زیر کمرش، علی پاهاش را گرفت و نادر شانه هاش را. از تخت که بلندش کردیم، کمرش زیر دستم لرزید. منوچهر دعا کرده بود آخرین لحظه روی تخت بیمارستان نباشد. او را بردند.

از در [سردخانه] که وارد شد، منوچهر را دید. چشم هاش را بست. گفت: "تو را همه جوره دیده ام. همه را طاقت داشتم، چون عاشق روحت بودم، ولی دیگر نمی توانم این جسم را ببینم.". [فرشته] دراز کشید توی پیاده رو و صورتش را گذاشت لب باغچه ی کنار جوی آب. علی زیر بغلش را گرفت، بلندش کرد و رفتند خانه. تنها بر می گشت. چقدر راه طولانی بود. احساس می کرد منوچهر خانه منتظر است. اما نبود. هدی آمد بیرون. گفت:"بابا رفت؟" و سه تایی هم را بغل گرفتند و گریه کردند... .

_________________________

منی که زیر نوازش های(!) پدر عزیزم با آن دست سنگینش و نیز در چوب "جور" استاد و معلم خوردن هایم هیچگاه به عنصر "گریه" دخیل نبستم، وقتی کتاب "اینک شوکران 1" که حاوی روایت زندگی عاشقانه ی "فرشته ملکی" و شهید "منوچهر مدق"(که بعد از دو دهه مجروحیت در سال 79 به شهادت رسید) را تمام کردم متوجه شدم چشم هایم خیس است؛ با وجود تمام غرور مردانگی این بیست و چند سال زندگی ام!

البته باید اعتراف کنم "خاکهای نرم کوشک" هم همین رفتار را با من کرده بود لکن این یکی چیز دیگری بود! بخوانیدش، مخصوصا زوج های جوان! به خدا از هزارتا کتاب اخلاق در خانه و خانواده و شیوه ی رفتار با همسر و چگونه بگوییم دوستت دارم و کذا و کذا بهتر و مفیدتر است. اگر خواندید و رفتارتان با همسرتان عوض نشد، هر فحشی به من دادید حلالتان

اینک شوکران1/ انتشارات روایت فتح/ 900 تومان ناقابل!

موسسه تحریف و قلب آثار امام خمینی!

amaliat — Wed, 07 May 2008 22:19:18 GMT

تحریف سخنان، آراء و اعمال حضرت امام(ره) به هیچ روی مسئله ای جدید قلمداد نمی شود بلکه قدمت این خیانت حتی به زمان حیات خود ایشان باز می گردد. همان زمانی که عده ای ادعا کردند اطلاعیه های حضرت امام(ره) را آنان می نوشتند و یا تعداد دیگری گفتند رفتن امام به پاریس بوسیله ی آنان بوده است که البته امام امت هم پاسخ در خور شان این افراد را در وصیتنامه ی مبارکشان دادند.

وقتی دنائت این عده تا بدانجا رسید که حتی در زمان حیات حضرت روح الله هم به قلب کردن واقعیات مربوط به ایشان پرداختند، و هنگامی که کسالت امام رو به فزونی یافت، مرحوم حاج احمد آقا در شهریورماه 1367، نامه ای به امام نوشت و از تشخیص صحت سخنان امام پس از ایشان پرسید:

"يكي ديگر از مسائلي كه خوب است حضرتعالي براي آن فكري كنيد اين است كه گاهي ديده شده در روزنامه اي و يا مجله اي به علل مختلف، چه سياسي و چه غيرسياسي و يا سهواً، جمله و يا جملاتي از لابلاي اعلاميه ها و يا سخنرانيها در روزنامه اي آورده شده و در روزنامه ديگر نيامده است،كدام را بايد اصل قرارداد "

حضرت امام در پاسخ به این نامه در تاريخ 17/6/1367 طی حکمی، مسئوليت تنظيم و تدوين كليه ی مسايل مربوط به خود را به فرزند گرامیشان، حاج احمد آقا، واگذار کردند و بدین ترتیب " موسسه تنظيم و نشر آثار امام خميني(ره)" تشکیل شد. در همين راستا قانون نحوه حفظ و نگهداري آثار حضرت امام در تاريخ 14/8/1368 از تصويب مجلس شوراي اسلامي گذشت و به تائيد شوراي نگهبان رسيد.

مطابق با بند"5" این قانون،

" نظارت مستمر بر آنچه كه بنام حضرت امام تدوين و يا توسط هنرمندان توليد مي شود؛ جلوگيري از تحريف سخنان، نوشته ها و وقايع منتسب به امام."

برعهده ی موسسه تنظيم و نشر آثار امام خميني(ره) گذاشته شد.

مرحوم حاج احمدآقا مسئولیت این موسسه را به "حجت الاسلام محمدعلی انصاری" سپردند. "محمد علی انصاری" هم، برادر خود "حمید انصاری" را به سمت قائم مقامی موسسه برگزید. افکار عمومی هم بیشتر حمید انصاری را در رابطه با تنظیم و نشر آثار امام شناخته اند تا محمدعلی را.

قسمت آزاردهنده ی ماجرا آنجاست که این موسسه پس از ارتحال امام(ره) و علی الخصوص در زمان حاکمیت 8 ساله ی مدعیان اصلاح طلبی در قبال تحریف آراء و مسائل مربوط به امام عمدتا واکنشی از خود نشان نمی داد و یا حداکثر به عکس العملهای بسیار رقیق بسنده می نمود و همه ی این ها در حالی بود که دوم خردادیها با سوء استفاده از موقعیت به دست آمده زندگانی و اندیشه های امام را زیر و رو کردند و تا بدانجا پیش رفتند که روزنامه توس ارگان افراطیون مدعی اصلاحات، در مصاحبه با "ژیسکاردستن"، مدعی شد:

"ایت الله خمینی به درخواست خود از عراق با هواپیمایی مسافربری به پاریس امد و با پاسپورت معتبر ایرانی به محض ورود در فرودگاه تقاضای پناهندگی سیاسی کرد و ماهم به وی پناهندگی دادیم."

این تحریفات به همین جا ختم نشد، ادعای به رسمیت شناختن گروهک نهضت آزادی توسط امام، تشکیک در فتوای امام مبنی بر مرتد بودن سلمان رشدی(موسوی تبریزی/ روزنامه خرداد/ 10/6/78)، به موزه های تاریخ سپردن افکار امام(مصاحبه ی اکبرگنجی با اشپیگل) و هزاران مورد از این دست که ذکر تمامی آنها مثنوی هفتاد من کاغذ می طلبد از این دست خیانت پیشگیها بودند که در کمال شگفتی، موسسه ی تنظیم و نشر در قبال بیشتر این توهین و تحریفات، سیاست سکوت را پیشه ساخت و مردم ارزشمدار و مسئولین متدین کشور را با این سوال مواجه ساخت که با کدام منطق یا مصلحت این موسسه در برابر این فجایع و لطمات دردناک، دم بر نمی آورد؟!

روزها سپری شدند و مردم ایران با سیلی جانانه ی خود، دوم خرداد و زائیده هایش را به تابوت نیستی سپردند اما همزمان با زوال زنجیره ایها، موسسه ی تنظیم و نشر، انگار که تازه از خواب بیدار شده باشد، مرتب به پشت این تریبون و آن منبر می رفت و مدام از احساس خطر خود از انحراف از خط امام(ره) در مقطع فعلی، دم می زد!

بعنوان نمونه حمید انصاری در جمع اعضاي شوراي مركزي انجمن اسلامي دانشجويان دانشگاه گيلان(14/2/87) می گوید:

حمید انصاری محمدعلی انصاری

" در هيچ دوره اي از دوران 30 ساله انقلاب مثل امروز احساس خطر نسبت به انحراف از خط امام در جامعه مان نداشته ام. به نظر مي رسد ما از اين جهت در شرايط خاصي قرار داريم. متاسفانه جرياني كه هيچ نسبتي با انديشه امام ندارد و يا مخالف آن است و يا حداقل بي تفاوت و ساكت و در روزهاي سخت مبارزه با رژيم شاه كنار نشسته بوده، همچنين در دوران سخت استقرار نظام مقدس جمهوري اسلامي و زماني كه امام در برابر شرق و غرب ايستاده بود و در استقرار ساختار مالي نظام از حق و نقش مردم دفاع مي كرد، [كنار بود] الان فعال شده است و به صورت جدي براي به دست گرفتن سررشته امور فعال است و انديشه هايي را تبليغ مي كند كه كاملاخلاف انديشه امام(ره)است."

و یا محمدعلی انصاری در مقاله ای در تاریخ ۶/۱۱/8۶ در روزنامه ی اعتمادملی(!) حمله ی بی سابقه ای به دست اندرکاران بی تجربه و گمنام سایت مبتدی "نوسازی" می کند و آنها را مغرض، معرفی و با طرفداران "بنی صدر" مقایسه می کند، در حالیکه معلوم نبود هتک حرمتها و تحریفات روزنامه های متعدد دوم خردادیها نسبت به امام چه نام داشت و چرا نطق آقایان انصاری های 2گانه آن زمان گشوده نشده بود و همه ی اینها در حالی بود که مقام معظم رهبری در دیدار با دکتر احمدی نژاد و هیات دولت(4/6/86) فرمودند:

"در برخي دوره ها، غبارهايي بر روي اصول انقلاب نشسته اما اصول و مباني انقلاب، امروز زنده تر و برجسته تر از هميشه در قول و عمل دولت مطرح و پيگيري مي شود و فضاي اصولگرايي و وفاداري به مباني انقلاب و امام را بر جامعه حاکم کرده است."

تمام این صغری و کبری ها را که کنار هم می چینیم به یک نتیجه ی دردناک می رسیم و آن اینکه موسسه، اصلا به "ما قال" و محتوای بحثی که درباره ی امام مطرح می شود یا به ایشان نسبت داده می شود، ندارد؛ بلکه وجه همتشان به "من قال" یا گوینده ی این مباحث است، به این ترتیب که اگر موضعگیری از سوی اصلاحاتچی ها و کارگزارانیها و اکنافشان باشد، حتی اگر بدترین جسارتها را هم به امام(ره) روا دارند، موسسه دخالت چندانی نمی کند لکن اگر منتقدین جریان دوم خرداد حرفی یا نکته ای را درباره ی امام(ره) مطرح سازند، آشوبی به راه می اندازد که انگار دودمان امام دارد به باد می رود و انقلاب اسلامی در شراشیبی سقوط قرار گرفته است. به یاد بیاوریم ماجرای خاطرات کذایی هاشمی را در کتاب بسوی سرنوشتش و آن خاطره ی دروغ موسوی لاری درباره ی آیت الله مصباح که در قبال این ماجرا، موسسه ککش هم نگزید اما در مواجهه با تخریب سایت نوسازی و نیز حرفهایی که سردار جعفری و روح الله حسینیان درباره ی اصولگرایان زدند، آنچنان گرد و خاکی کرد که هنوز هم غبارش در فضای سیاسی کشور معلق است!

متاسفانه این را باید گفت که موسسه، فرسنگها از صراطی که امام و قانون برایش تعیین نموده بود دور شده و گویا یادگار عزیز حاج احمدآقا، سید حسن، بایستی یک خانه تکانی اساسی در این موسسه را در برنامه ی کاری خود قرار دهد تا بیش از این به شخصیت و افکار معمار کبیر انقلاب جفا نشود.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن:

۱. از اینکه مطلب طولانی شد معذرت می خواهم، تازه هنوز هزار باده ناخورده در رگ تاک است!

۲. برای مطلبم هرچه عکس حاج احمدآقا را سرچ کردم اکثرا عکس این مردک شریفی نیا در فیلم فرزندصبح آمد!

۳. اگر به جرم "توهین به بیت شریف امام"(!!!) ما را گرفتند از همین الان حلالیت می طلبم!

۴. این افاضات آقای انصاری را هم بخوانید بد نیست

۵. این هم محاجه ی خواندنی کیهان با موسسه

۶. این هم جنب و جوش روزنامه کارگزاران نسبت به این مطلب

رابطه ی محمد هاشمی رفسنجانی با اوشین!

amaliat — Tue, 29 Apr 2008 20:49:18 GMT

رادیو تلویزیون هاشمی رفسنجانی، رسانه ی ملی ضرغامی

برای کار خاصی که داشتم مشغول تورق روزنامه های سال 1367 بودم و حوادث مهم آن سال را مرور می کردم. رسیدم به هفتم بهمن ماه آن سال. آن روزها مصادف شده بود با تولد حضرت زهرا(س) و روز زن. "کیهان" در این روز ذیل خبری، توهین رادیوی ملی را به حضرت صدیقه ی کبری(س) پوشش داده بود. آن روزها "محمد هاشمی رفسنجانی" اخوی کوچکتر رییس مجلس وقت، "اکبر هاشمی رفسنجانی"، زمامداری 10ساله ی صدا و سیمای 2 شبکه ای را برعهده داشت که در آن دوران حرف و حدیثهای فراوانی درباره ی تخلفات مالی و همچنین محتوای برنامه ها مطرح بود؛ بطوریکه حتی طرح تحقیق و تفحص از صدا و سیما در سال 70 به تصویب مجلس رسید و با مشخص شدن "شاهکارها"ی عدیده ی محمد هاشمی وی از رسانه ی ملی قهر-بخوانید فرار- کرد و حتی در آن ماجرا اخوی بزرگتر که سمت ریاست جمهوری را برعهده داشت نتوانست در مقابل آتوهایی که مخالفانی چون مرحوم موحدی ساوجی، حسن کامران، علی اکبر پرورش و ... رو کرده بودند مداخله ای بنفع برادرش نماید.

یکی از آن سوء مدیریتها –در خوشبینانه ترین حالت- همین ماجرای توهین به حضرت زهرا(س) بود؛ ماجرا از این قرار بود که رادیوی جمهوری اسلامی ایران طی برنامه ای به نام "سلام، صبح به خیر" در گزارشی از مخاطبینش پرسیده بود که "به نظر شما الگوی امروز زنان ایرانی چه کسی است؟". اکثر مخاطبین حضرت فاطمه(س) را بعنوان الگوی خود معرفی نموده بودند اما یکی از مصاحبه شوندگان در کمال تعجب گفته بود که " الگوی مناسب زنان ایرانی "اوشین" است!".

اوشین نام شخصیت اصلی داستان سریالی ژاپنی به نام "سالهای دور از خانه" بود که آن روزها با سانسور شدید و تغییرات بنیادین در محتوای آن از سیما پخش می شد و در نسخه ی اصلی چندین قسمت از فیلم، او نقش یک "گیشا" - یعنی زنی که روزی اش را از طریق فحشاء به دست می آورد- را بازی می کرد. در این باره چیزی که خیلی دردآور بود نظر شاذ و استثنایی آن زن مصاحبه شونده نبود بلکه بدتر از آن پخش آن مصاحبه بود که به نسق اکثر برنامه های امروز صدا و سیما، "زنده" هم نبود!

حضرت روح الله(ره) فردای آن روز در واکنش به این ماجرای موهن، طی پیامی رسمی و علنی بشدت محمد هاشمی را مورد عتاب قرار دادند و فرمودند:

"آقای محمد هاشمی

مدیرعامل صدا و سیمای جمهوری اسلامی

با كمال تاسف و تاثر روز گذشته (روز شنبه 8 بهمن) از صداي جمهوري اسلامي مطلبي در مورد الگوي زن پخش گرديده است كه انسان شرم دارد بازگو نمايد. فردي كه اين مطلب را پخش كرده است تعزير و اخراج مي گردد و دست اندركاران آن تعزير خواهند شد. در صورتي كه ثابت شود قصد توهين دركار بوده است، بلاشك فرد توهين كننده محكوم به اعدام است اگر بار ديگر از اين گونه قضايا تكرار گردد. موجب تنبيه و توبيخ و مجازات شديد وجدي مسئولين بالاي صدا و سيما خواهد شد. البته در تمامي زمينه ها قوه قضاييه اقدام مي نمايد. " صحيفه نور ، جلد 21 : ص 76

بعدها 4تن از دست اندرکاران آن برنامه از جمله مدیر گروه معارف، سردبیر برنامه های ویژه ی عقیدتی سیاسی، مسئول نظارت بر برنامه به 4 سال حبس تعزیری و 40 ضربه ی شلاق محکوم شدند. که محمد هاشمی در این بین خیلی پادرمیانی کرد تا این مدیران لایق(!) مجازات نشوند.

حالا پس از 20 سال وقتی به مدیریت رسانه ی ملی نگاه می کنم صد رحمت می فرستم به خود عزت الله ضرغامی و تمام اموات و احیائش؛ فکرش را بکنید که در این وانفسای شبکه های رنگارنگ تلویزیونی و رادیویی، هاشمی رفسنجانی، رئیس رادیو تلویزیون بود! چه حالی می کردند آنهایی که نزده، عربی می رقصند!