:: خاکریزیسم ::

» چگونه احمدی نژادی بودن می تواند تولید آقازادگی نماید؟!

amaliat — Fri, 29 Jan 2010 16:09:18 GMT

معمولا عادت کرده ایم پرکاری احمدی نژاد و دولتش را بعنوان یکی از وجوه امتیاز و مثبتات دولت معرفی کنیم که البته حق هم همین است اما این پرکاری در کنار بسیاری از فوائدی که برای مردم و نظام دست و پا کرده است "می تواند" واجد وجوهی منفی نیز باشد. وجوهی که اگر به آن با دقت پرداخته نشود قادر است نتایج اسفناکی را به همراه داشته باشد.

بدون شک این افتخار ماست که دولتمرد ما از 6صبح تا 12شب در دستگاه خود برای خدمت به مردم وقت می گذارد و البته این مسئله کم و بیش در بسیاری از مدیران این دولت تبدیل به یک "فرهنگ" شده است. اما این حضور طولانی لازمه اش حضوری کوتاه مدت در خانواده است و این بزنگاهی است که پرکاری یک دولتمرد می تواند آفاتی به همراه داشته باشد.

وقتی پدر خانواده از کل ساعات بیداری اش در طول روز کمتر از یکی دوساعت را نزد خانواده اش سپری کند، این مسئله کم احتمال نیست که فرزندان خانواده به خاطر خلاء عاطفی که احساس می کنند و البته هاله غرور و رانت ناشی از فرزند یک فرد مهم بودن آنها را در معرض انواع و اقسام فسادها علی الخصوص مفاسد اقتصادی قرار دهد و سلطان فلان کالا و یا... را خلق کند.

در این بین نقش مادر خانواده فوق العاده واجد اهمیت است. به طوری که هستند مدیران عالیرتبه ای که اتفاقا فرزندانشان بسیار هم اهل تذهیب نفس و دین داری می باشند. یکی از پارامترهای تحلیل چرایی این اتفاق، نقش مادرانی است که با فداکاری تمام توانسته اند خلاء پدر خانواده را پرکنند و تربیت فرزندان را تمام و کمال به انجام رسانند.

البته نعداد چنین مادرانی که توانایی پدر بودن را هم با حفظ سمت مادری داشته باشند در برابر سایر مادران بسیار ناچیز است و برای صالح بودن فرزند چاره ای نیست جز اینکه در کنار مادر، پدر هم تکالیف خانگی و خانوادگی خود را ادا نماید ضمن آن که بسیاری از این مادران بخاطر عدم انجام وظایف همسری از ناحیه شوهرشان دچار یاس و پریشانی نسبی نیز می شوند و این امر ممکن است تا بدانجا منجر شود که خود مادر نیز وظایف مادری را فروگذارد و انگیزه ای برای ایفای این نقش نداشته باشد.

ممکن است اشکال شود که در نتیجه کار زیاد یک مدیر تعداد بسیاری از مردم منتفع می شوند در حالیکه اگر مدیر مذکور این وقت را در خانه اش بگذارد حداکثر آن است که فرزندانش را بتواند واجد تربیت صحیحی نماید. درپاسخ باید گفت که اولا هر مدیر و فراتر از آن هر مردی ابتدا به ساکن درقبال خانواده و به تبع آن تربیت فرزندانش مسئولیت دارد و ثانیا یک آقازاده فاسد بخاطر وجهه و رانت پدر خود می تواند ضربات مهلکی را بر پیکره نظام وارد آورد. مصادیق این آقازاده های فاسد را امروز به وفور در جامعه مان شاهد هستیم.

ــــــــــــــــــپی نوشتــــــــــــــــ

این جملات را هم از حضرت آقا داشته باشید: "با نزديكانتان با عدالت رفتار كنيد؛ با زن و فرزندتان با عدالت رفتار كنيد. گاهى بعضى از مسئولين ديديم آنچنان غرق در كار ميشوند كه يادشان ميرود از وجود همسرانشان و فرزندانشان؛ و اين ضايعاتى را درست ميكند. يعنى اينجور نيست كه ما پاى تعارف باشد، بگوئيم: آقا ! خواهش ميكنيم بيشتر شما به خودتان برسيد، شما هم بگوئيد نه، اشكال ندارد. اينجورى نيست. اين يك تكليفى است كه انسان بايستى همسرش، فرزندانش، خانواده‌‌‌‌‌‌اش و كانون خانوادگى را حفاظت بكند. «قوا انفسكم و اهليكم نارا وقودها النّاس و الحجارة»؛(7) خودتان و اهلتان را حفظ كنيد." (دیدار با اعضای هیئت دولت-۱۸/۶/۸۸)
البته این مطلب به آن معنا نیست که آقازاده های آنچنانی صرفا بخاطر پرکاری پدرانشان بوجود می آیند بلکه به اعتقاد نگارنده مشغولیت بیش از حد یک پدر "هم" ممکن است تولید فرزند فاسد بنماید. لقمه حلال و حرام که دیگر توضیح لازم ندارد!

» آیا فردوسی پور صرفا یک "معلول" است؟!

amaliat — Tue, 26 Jan 2010 21:26:18 GMT

به نظر شما چرا عزت الله ضرغامی به فردوسی پور اجازه می دهد تا در برنامه اش انواع و اقسام حواشی زشت فوتبال را به نمایش بگذارد و آن را خیلی ریز و جزئی آنالیز کند؟ مطمئنا اگر این سوال را از ضرغامی بپرسید پاسخ خواهد داد که این رسالت صداوسیماست که با نمایش این گونه رفتارها زمینه را برای عبرت فوتبالی ها و به تبع آن کاهش فسادها و بداخلاقیها فراهم آورد تا شاهد فوتبالی پاک و عاری از فساد در کشور باشیم. درواقع مسئولان رسانه ملی اعتقاد دارند برنامه نود، "معلول" حوادث و مفاسد فوتبال کشور است.

اما آیا براستی "نود" یک معلول است؟

شکی نیست که فسادها و بداخلاقیهای عرصه فوتبال در چند سال اخیر رشد چشمگیری داشته است و البته این چندسال دقیقا مقارن با زمانی است که نود رویکردهای ژئورنالیستی و چالش محور خود را تصاعدا افزایش داده است. این الگو در بازه زمانی "هفته" هم مراعات شده است به این معنا که آن هفته ای که برنامه نود دو نفر یا گروه یا تیم را بیشتر و اساسی تر به جان هم می اندازد حاشیه های دوشنبه به بعد آن هته فوتبال بسیار داغ تر خواهد شد.

امروز وقتی وقایع فوتبالی ایران را دنبال می کنیم سرنخ بیشتر وقایع فوتبال به استودیوی ضبط نود و اتاق فکر پرکار اما ماجراجو و هیجان دوست آن می رسیم که تمام همتشان را برای هات کردن نود مصروف می دارند.

فردوسی پور دیگر معلول نیست او حالا تبدیل به علت درجه یک فزونی فساد و بداخلاقی در فوتبال شده است. او خیلی راحت می تواند عرصه فوتبال را متلاطم سازد و آن را تا حد وقیحانه ترین اعمال تنزل دهد. البته هدف، فوتبال نیست بلکه غایت برنامه نود منظوری سیاسی برای عمق بخشیدن به نارضایتی های اجتماعی و بسط دادن اوباشگری و پرخاش سازمان یافته به عرصه حکومت و سیاست است. حال بهانه برای این کار می تواند پیگیری پروژه های نیمه تمام ورزشی باشد یا آن که ارزیابی عملکرد رییس سایق فدراسیون فوتبال و یا ارزیابی شور و نشاط تماشاگران تراکتورسازی و یا تحلیل منشور اخلاقی و... باشد.

جهل و تجاهل دنبال کنندگان "نود" سیاسی و فرهنگی و سینمایی و... پرواضح است.

ــــــــــــــــــپی نوشتــــــــــــــــــــــ

مرتبط: گروهک های تجزیه طلب در استادیوم!

» "رو به فردا"، بهترین محمل برای مناظره با مشایی

amaliat — Tue, 19 Jan 2010 13:23:18 GMT

مسائل راجع به اسفندیار مشایی خیلی وقت است گریبان گفتمان احمدی نژاد را چسبیده. تا قبل از انتخابات ریاست جمهوری بسیاری از افراد جریان حزب اللهی و انقلابی کشور به مسئله مشایی به دید یک خطا و مسئله ای فرعی در دولت احمدی نژاد می نگریستند اما پس از ماجراهای مربوط به معاون اولی مشایی و حرکات بسیار غریبی که احمدی نژاد در آن مقطع از خود بروز داد، کاملا مشخص شد که مشایی یک خطای صرف در گفتمان احمدی نژاد نیست بلکه متاسفانه یک جریان و خط انحرافی به نام مشایی در دل این گفتمان عزیز رشد و نمو پیدا کرده است.

احمدی نژاد هم در این چندوقت اثبات کرده که مشایی آن قدر برایش مقدس است که حاضر است نظر نزدیک به اجماع نخبگان حزب الهی طرفدار خود را، حتی نزدیکترین دوستانش را در هیئت وزیران را وقعی ننهد تا همچنان نام مشایی در سیاهه محبوبترین چهره برای دکتر احمدی نژاد باقی بماند. در این میان مطمئنا یکی از طرفین در حال اشتباه است. یا واقعا امثال ما در حال اشتباه هستیم و تک تک مواضع مناقشه انگیز مشایی اصولی و منطقی است و مشایی حقیقتا یک قیلسوف تمام عیار اسلامی است و یا آنکه حرف ما درست است و این دکتر احمدی نژاد است که مصداق "حب الشیء یعمی و یصم" قرارگرفته است.

آنچه روشن است آن است که دلسردی توده های بسیجی و حزب الهی از این دولت و گفتمانش بسیار خطرناک و مهلک است بنابراین برای آنکه واقعا مشخص شود حق با کیست و کدام گروه اشتباه می کند پیشنهاد می دهم مناظره یا سلسله مناظراتی برقرار شود و مشایی در این مناظرات حاضر گردد و به تمامی شبهاتی که از ابتدا تاکنون درباره وی مطرح است پاسخ بگوید و طرف مقابل هم تمام استدلالات خود را طرح کند. فکر می کنم این مناظره بتواند خیلی از مسائل را برای دوطرف عیان نماید.

پیشنهاد من همین برنامه "رو به فردا"ی آقا وحید یامین پور است. به نظرم ظرفیت بسیار زیادی برای برگزاری این مناظره دارد.

» از الله اکبرهای پشت بامی منافقین تا الله اکبرهای پشت بامی سبزها!

amaliat — Thu, 14 Jan 2010 21:57:18 GMT

کتابچه ای دارم با عنوان "بن بست غرور" که به بررسی اجمال گونه ابعاد مختلف زندگی، فعالیتها و جنایات بنی صدر پرداخته است. چاپ اول این کتابچه متعلق به سال 1386 است و چاپ دوم آن نیز تابستان همان سال روانه بازار شده که نسخه ای که در دست من هست نیز یکی از نسخ تیراژ 2500تایی همین نوبت چاپ می باشد. پس خیلی بدیهی است که چاپ این کتاب، پیش از انتخابات ریاست جمهوری دهم انجام گرفته است.

در صفحه 107 این کتابچه چنین آمده است:

پس از تصویب طرح بررسی عدم کفایت سیاسی بنی صدر از سوی مجلس، تعداد زیادی از مردم، مقابل مجلس شورای اسلامی تجمع کرده، از نمایندگان خود، خواهان رسیدگی فوری به مسئله کفایت سیاسی بنی صدر شدند. درپاسخ به این تجمع مردمی، از سوی سازمان مجاهدین خلق[منافقین]، اطلاعیه ای با این مضمون در حمایت از بنی صدر، صادر شد: "بار دیگر، فریاد پرخروش الله اکبر را در مخالفت با روشهای انحصارطلبانه ضدمردمی و ضداسلامی و در حمایت از آزادی های اساسی و رییس جمهور در بام خانه ها طنین افکن سازیم."

ــــــــــــــــــپی نوشتـــــــــــــــــــ

یادآوری: ملاقات با جورج سوروس، پیشنهاد رفراندوم، انتخاب رنگ سبز، کمیته صیانت از آراء، متهم کردن مداوم رقیب به دروغگویی، طرح مستمر شائبه تقلب پیش از برگزاری انتخابات، حمایت همه جانبه سیاستمداران و رسانه ها و شبکه های آمریکایی، انگلیسی و اسراییلی، اعلام برنده شدن در انتخابات پیش از اتمام رای گیری و...

» من هم معتقدم "براندازی"نرمی در کار نبود!

amaliat — Sun, 10 Jan 2010 07:27:18 GMT

تردیدی نیست که پس از فروپاشی شوروی، خطرناکترین دشمن ابرقدرتیِ آمریکا "اسلام" بود. البته این بدان معنا نیست که کشورهایی چون عربستان و اردن و مصر که سران به ظاهر مسلمانی دارند خطرآفرین باشند زیرا اسلامی که موجبات توحش غرب را فراهم ساخت "اسلام سیاسی" بود که امام راحل(ره) پس از سالها آن را احیاء نمود. نه یک اسلام مسخ شده که از کل تعلیمات پیامبر تنها نماز و طهارت و جواز چندهمسری اش باقی مانده. ایران مرکز نشر گفتمان اسلام سیاسی بود و به همین دلیل کانون خطر و تهدید بر استیلای بی چون و چرای آمریکا.

برخی از ساده اندیشان ماجراهای پس از انتخابات را صرفا اعتراض به یک انتخابات تلقی کردند و براندازی و کودتای نرم را با حرارت هرچه تمام تر رد نمودند. نگارنده نیز با نظر این دوستان کاملا موافق است با این تفاوت که اعتقاد دارد براندازی نرم بیشتر در کشورهای کم خطر و با هویت کم سابقه انجام گرفته و آنچه سردمداران امپریالیسم برای ایران درنظر گرفته اند نه براندازی نرم که یک فروپاشی تمام عیار می باشد. اگرچه ممکن است در این دو عملیات، برخی مولفه ها و نشانه های مشترک هم وجود داشته باشد.

توضیح آنکه سالهاست آمریکا و اروپا به حمایت از تمام گروههای مخالف نظام جمهوری اسلامی پرداخته اند و با حمایتی همه جانبه آنان را زیر پر و بال خود گرفته اند. جالب است که در شرایط عادی هریک از این گروهها شدیدترین اختلافات را با هم دارند. به جز تمایل به براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران، هیچ نقطه اشتراکی بین سلطنت طلبان، منافقین، اصلاح طلبان، کومله ها، جندالله، پژاک و... وجود ندارد و البته هیچ یک از گروههای یادشده اکثریت مخالفان را در اختیار ندارند و همگی به نوعی در جمعیت اپوزیسیون در اقلیتند.

برنامه آن بود که برای خشک شدن ریشه نهال جوان اسلام سیاسی، از فردای پیروزی موج سبز و ساقط شدن نظام اسلامی بین گروهک های پیروز که اتفاقا هیچ یک در اکثریت نیستند یک کشمکش و تنازع تمام عیار بر سر قدرت در می گیرد. در این میان غرب به عنوان یک داور مهربان و بی طرف وارد ماجرا شده و بعنوان تنها راه حل ممکن، کشور را به قطعات مختلف تقسیم می کند و هرقسمت را به یکی از این گروهها می بخشد و به این ترتیب ایران نیز مانند شوروی دچار فروپاشی شده و از آن جز اسمی باقی نخواهد ماند.

البته غرب در محاسباتش یک نکته را لحاظ نکرده بود و آن این بود که اگر شوروی فروپاشید بخاطر آن بود که مردمان آن سامان هویت و الگوی واحدی به نام "عاشورایی بودن" و "کربلایی زیستن" را نداشتند اما در ایران مردم و برخی از حاکمانش حرارت شهادت امام حسین را در سینه هایشان داشتند و این رمزی است که استکبار 30سال است نتوانسته از آن رمزگشایی کند. عبرتهای عاشورا مخالفین اپوزیسیون را همیشه در اکثریت نگه داشته و آنها را انگشت به دهان باقی گذاشته است.

ــــــــــــــــــــپی نوشتــــــــــــــــــ

جواب های موسوی به سوالات آیت الله نوری همدانی را بخوانید. واقعا برایم سوال است که میرحسین واقعا اینقدر جاهل است یا خود را به تجاهل می زند! ضمن آنکه در بیانیه روزقدس وی من تبری از شعار "نه غزه..." را ندیدم!
دیگر دارد حالم از تکرار اسامی مشایی، رحیمی و تازگیها مرتضوی به هم می خورد. احمدی نژاد دارد این خطاها را تبدیل به خط می کند! خطی که هدیه تهرانی و علی سنتوری و عبدالله جاسبی و اکبر هاشمی و سمپادهایشان در امتداد آن قرار می گیرند. امیدوارم اضلاع این چندضلعی احمدی نژاد بیشتر و بیشتر نشود.
این مطلب را بخوانیدِ، حالا این بخش از صحبتهای آقا را مطالعه بفرمایید: "هرچه انسان در اطراف اين قضايا فكر ميكند، دست خداى متعال را، دست قدرت را، روح ولايت را، روح حسين بن على (عليه السّلام) را مى‌‌‌بيند. اين كارها كارهائى نيست كه با اراده‌‌‌‌ى امثال ما انجام بگيرد؛ اين كار خداست، اين دست قدرت الهى است"

» اعجاز 9دی را با طبیعیات نمی توان تحلیل کرد

amaliat — Sun, 03 Jan 2010 19:26:18 GMT

از بعد از روز 9دی ماه، هرچه فکر می کنم چه شد این سیل "بی سابقه"، تاکید می کنم "بی سابقه"، به خیابانها ریختند و تندترین شعارها را علیه هاشمی، خاتمی، موسوی، کروبی، خوئینی ها و ... را سردادند به جز یک مولفه هیچ چیز دیگر ذهن مرا یاری نمی کند. "دخل و تصرف"!

بله دخل و تصرفی باید اتفاق افتاده باشد. یادم هست که دکتر خرمشاد درباره انقلاب اسلامی و علت بروز آن یکی از علتهایی که ذکر می کرد دخل و تصرف امام در دل ها و اذهان مردم بود. او می گفت علل و عوامل طبیعی از قبیل اقتصاد، تبعیض و ... را شاید نتوان عامل بنیادی این خیزش عمومی به حساب آورد.

نمی دانم چه کسی! ولی تقریبا مطمئنم یا خود امام حسین(ع) یا امام زمان(عج) و یا شاید هم نفس قدسی مقام معظم رهبری(دام ظله) در روح مردم دخل و تصرف نمودند.

صدا و سیما همان صدا و سیما بود با کمترین تبلیغات، یک روز وسط هفته، نحوه برخورد نیروهای نظامی و انتظامی تفاوت عمده ای پیدا نکرده بود، فقط اغتشاشگران این بار به "عاشورا" یعنی نخ تسبیح دینداری و خدامحوری حمله کردند و عاشورا مسئله ای نیست که پروردگار متعال به راحتی از آن بگذرد...

ـــــــــــــپی نوشتـــــــــــــــــ

جالب بود که پس از این اعجاز بزرگ، آیت الله العظمی مکارم شیرازی فرمودند الحمدلله که مردم بیدار شدند! آنچه که مطمئنم این است که به قول دوست عزیزم عوام شاگرد مستقیم مقام معظم رهبری اند و خواص شاگردان کسان دیگر و دقیقا به همین خاطر است که عوام ما خیلی بیدارتر از خواص ما هستند.
وقتی موضع گیری عسگراولادی درباره قتل برادرزاده موسوی را شنیدم به این جمله معروف بیش از پیش ایمان آوردم: "چپ بدتر از راست، راست بدتر از چپ"!
محسن رضایی یک ابزار است. ابزاری برای خنثی کردن حماسه 9دی و مهمتر از آن مطالباتی که از سوی مردم مطرح شد.
«مگر همانها (جامعه مدرسين) نبودند كه در كوران مبارزه حكم به غير قانوني بودن سلطنت دادند؟ مگر همانها نبودند كه وقتي يك روحاني به ظاهر در منسب مرجعيت از اسلام و انقلاب فاصله گرفت؛ او را به مردم معرفي كردند؟ اگر خداي ناكرده اينها شكسته شوند، چه نيرويي جاي آنها را خواهد گرفت؟ و آيا ايادي استكبار، روحاني‌نماهايي را كه تا حد مرجعيت تقويت نموده است،‌فرد ديگري را بر حوزه‌ها حاكم نمي‌كنند؟» (صحيفه نور جلد 21 صفحه 287)- یوسف صانعی، جهت استحضار!

» چرا سیدعلی چون جدش به مسلخ شهادت نرفت؟

amaliat — Fri, 25 Dec 2009 03:36:18 GMT

حوادث پس از انتخابات شباهتهای چندی با وقایع زمان خلافت امام حسن(ع) و فاجعه جانگداز کربلا داشت. بسیاری از مولفه های این دو جریان مشابه و مطابق بودند. آمریکا و انگلیس خیلی وقت است که نقش معاویه و یزید را به خوبی ایفا می کنند. نخبگان مردود اعم از خواص خاموش، ترسو و بی بصیرت هم در این حوادث کم نبودند. نقش شمر و عمرسعد را هم سران فتنه سبز خیلی خوب برگزار کردند. اما چه شد که رهبری معظم انقلاب مجبور به صلح با معاویه زمانش نشد و فراتر از آن به قربانگاه کربلا نرفت؟

پاسخ خیلی ساده است. برای تکمیل حلقه یزیدی علاوه بر خواص موصوف اعم از غافل و خائن، عوام هم بایستی پشت سر این خواص حرکت کنند اما آنچه که در حوادث پس از انتخابات ظهور پیدا کرد عدم همراهی عوام با خواص بود. در واقع عوام با تربیت عاشورایی که توسط حضرت روح الله(ره) و مقام معظم رهبری صورت گرفته بود درمقابل این فتنه واکسینه شدند و در معدود دفعاتی که تاریخ به خود دیده است، عوام از خواص جلو افتادند. اینکه چرا مردمان فعلی ایران مانند مردم کوفه پشت سر عمرسعد زمانشان قرارنگرفتند را در دو دلیل می توان خلاصه نمود:

اول آنکه مردمان زمان اباعبدالله(ع) بخاطر فتوحات گسترده سپاه اسلام، غرق در غنائم و ثروتها شدند و طبیعی است که بخاطر علقه مردم به این ثروتها و اشرافیگری حاکمان به تدریج روح آرمانگرایی، تلاش، شجاعت و دینداری از میان جامعه رخت بربندد و مسابقه تفاخر میان مردم آغاز شود. امام حسین(ع) در جایی به این معنا اشاره دارد و می فرماید شکم های اینان از حرام پرشده است و همین مانع از شنیدن حرف حق توسط آنان می شود.

در ایران پس از انتخابات جزء کوچکی از عوام و البته جزء بزرگتری از خواص به همین درد تاریخی گرفتار بودند و اتفاقا همین اینان منشاء بسیاری از این آشوبگریها بودند. تردیدی نیست که بسیاری از اعضای عوام بدنه اقلیت سبز را تهران نشینان ثروتمند که با روح ساده زیستی و زهد کاملا بیگانه بودند، تشکیل دادند اما اکثریت قریب باتفاق مردم ایران از چنین مرفه زیستی و اشرافیتی برخوردار نبودند و به همین دلیل اسیر لوازم رفاه زدگی و دنیاشهوتی نشدند و جام زهر معروف را این بار نه به امامشان بلکه به همان خواص مردود دادند.

اما دلیل دوم خیلی مهمتر از دلیل اول می باشد. مهمترین تفاوتی که مردمان این روزگار با کوفیان عصر امام حسین(ع) دارند آن است که مردم امروز در پیش روی خود الگو و فرهنگی به نام "واقعه کربلا" را دارند و امام خمینی(ره) و مقام معظم رهبری با تکیه بر این فرهنگ، جامعه را بار آورده اند. فرهنگی که عواقب دنیادوستی و تنها گذاشتن امام را خیلی روشن، گوشزد می کند. اما کوفیان خالق فاجعه قتل فرزند رسول الله و اهل بیت پاک و مطهرش، چنین فرهنگی را در پیش روی خود نداشتند و وقتی خود در حال شکل دهی این فاجعه بودند به دلیل همان دنیازدگی چشم هایشان بر این پلیدترین جنایاتی که مرتکب شدند بستند تا لذت دنیایشان با تلنگر وجدان و گواهی فطرتشان خدشه دار نشود.

باید مواظب بود و از این نعمت بزرگ پروردگار متعال در این عصر بخوبی صیانت نمود. فرهنگ ساده زیستی و تفاخر گریزی، رسم بسیار گران بهایی است که حاکمان با انتخاب آن می توانند جامعه خود را از استحاله انسانیت به حیوانی شدن نجات دهند. البته باید توجه داشت که ترویج فرهنگ قناعت و زاهدانه زیستن به معنای توزیع و ترویج فقر نمی باشد کما اینکه امیرالمومنین نیز فقیر نبود اما نماد تمام عیار یک انسان ساده زیست بود. رابطه مردم با فرهنگ عاشورا را نیز باید مراقبت نمود. نباید اجازه دهیم که این حماسه بزرگ در ضمیر مردم، نفلگی و نیست شدن امام حسین(ع) و یارانش، تصویر شود و یا اینکه شکل هایی مانند نحوه سینه زدن، زنجیرزدن، آرایش هیئت، علم، کتل، قمه و... هیئات را از محتوا و فلسفه عاشورا دور سازد.

» سرنیزه کردن عکس امام(ره) برای صیانت از خیمه آشوب

amaliat — Sat, 19 Dec 2009 11:56:18 GMT

پس از توهین چندتن از دانشجویان "اقلیت سبز" به تمثال مبارک حضرت امام(ره)، پخش تلویزیونی آن و نیز حضور باورنکردنی مردم در محکومیت آن، این اقلیت در همایشی جالب توجه در دانشگاه تهران، تصاویر امام(ره) را بالای دست گرفتند و جالبتر آنکه برخلاف مشی سابقشان حتی شعارهایی نظیر "هم غزه هم لبنان جانم فدای ایران" و نیز "استقلال آزادی جمهوری اسلامی" را با هدایت مجری جلسه، سر دادند.

جدا از محتوای سخنان ناطقان این همایش که حاوی تعریض و کنایاتی چند به مقام معظم رهبری بود، اینکه چه شد این جماعت، عباراتی که درست عکس شعارهای سابق خودشان بود را انتخاب و فریاد کردند، جای تعجب و البته سوال فراوانی دارد. توضیح آنکه به فرض، عکس امام را آنان پاره نکرده اند و به آتش نکشیدند لیکن شکی در این نیست که شعارهایی چون "نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران" و "استقلال، آزادی، جمهوری ایرانی" از سوی همین دارودسته سرداده شد.

بنابراین در فاصله ای کمتر از چند روز، اقلیت سبز دو نوع گفتمان کاملا متعارض را که کوچکترین وجه اشتراکی با هم ندارند، به نام خود خوانده اند. برای یافتن چرایی این تناقض دو احتمال را می توانیم درنظر بگیریم: نخست آنکه اقلیت یادشده ظرف این چند روز از شعارها و مانیفست خود به شدت فاصله گرفته است و فرض دوم آنکه گفتمان این گروه تغییری نکرده اما بنابه دلایل و مصالحی فعلا ترجیح داده شده که شعارهای سابق و البته اصلی مسکوت بماند و شعارهای جدید، بصورت ظاهری و پوسته ای جایگزین شود.

ژانوس را که یادتان هست؟ کلیدواژه سخنرانی های خسته کننده موسوی در انتخابات!

برای رد احتمال اول دلایل متعددی در دست داریم. مهمتر از همه آنکه روند و فرآیند این اقلیت برخلاف شعارهایشان هیچ تغییری نکرده است و اساسا اتفاق خاصی نیفتاده که به یکباره دگرگونی و زلزله ای شدید در باطن و اعتقادات آنها بوجود آید. بطور مشخص آیا در این چند روز سیاست حکومت ایران نسبت به غزه و لبنان تغییر پیدا کرده یا اینکه ماهیت غزه و لبنان عوض شده است؟ آیا در قانون اساسی اصلاحیه ای صورت پذیرفته و جمهوری اسلامی مرادف با جمهوری ایرانی تلقی شده است؟ آیا...؟ جواب کاملا مشخص است.

بنابراین، شواهد، ما را به سمت احتمال دوم دلالت می نماید. البته برای انتخاب تاکتیک دوگانگی شعارها دلایل کیفی و زیادی وجود دارد که فهم این دلایل، ماهیت کریه و شوم انگلیس و آمریکا را که هدایت کننده این اقلیت هستند و از احساسات جمعی از جوانان کشور نهایت سوءاستفاده را می برند، مشخص می سازد.

حقیقت آن است که پس از نمازجمعه تردیدافکن هاشمی رفسنجانی و راهپیمایی های روز قدس و 13آبان که محمل شعارهای اصلی و ساختارشکنانه اغتشاشگران بود به دلیل آکنده بودن فضای کشور از غبار فتنه، واکنش های نمایان مردمی به این قداست زدایی ها کمرنگ بود. به همین دلیل لیدرهای آشوب که هدف اصلی خود را در کوتاه مدت، قداست زدایی از مفاهیم والا و بنیادین (که مقدمه ای حیاتبخش برای براندازی یک نظام دینی محسوب می شود) تعریف کرده بودند، ضرورتی در بازگشت موقتی و مصلحتی از این ساختارشکنی ها نمی دیدند.

اما با اشتباه استراتژیک اقلیت سبز در 16آذر، حکایت دیگری رقم خورد. پاره کردن و آتش زدن عکس مردی آسمانی و محبوب چون امام خمینی(ره)که جلوه ای کاملا واضح و مشهود از هتک حرمت و قبح شکنی به حساب می آمد، خروش و خشم انقلابی تلنبار شده توده های ملت را برانگیخت و مردم در حرکتی حماسی، عصبانیت خود را از این همه هنجارستیزی نشان دادند.

این حضور غیرقابل پیش بینی و موج محکومیتهایی که از چپ و راست و عوام و خواص به سوی اردوگاه اغتشاشگران فرود آمد، رعب و وحشت زیادی برای آنان بوجود آورد زیرا زمینه بسیار مساعدی برای فرونشستن غبار فتنه ایجاد شد. طرفه آنکه برطرف شدن شرایط فتنه، اصل زیست این اقلیت آشوب طلب را به مخاطره می اندازد زیرا اساس تحرکات این جنبش بر مبنای اختلاط حق و باطل و موجودیت فضای فتنه شکل می گیرد و هرچه فتنه، کمرنگتر شود اقلیت قانون شکن، قلیل تر می شود.

برهمین مبنا سبزها که دیدند، "حقیقت"، در آستانه شکستن شاخ غول فتنه است با متوسل شدن به شعارهای انقلابی سعی کردند جان تازه ای به فتنه دهند و باز هم تشخیص حق و باطل را برای افکارعمومی دشوار سازند. این تاکتیک، دقیقا همان ترفندی است که عمروعاص به کار بست و با سر نیزه کردن قرآن، مالک اشتر را از چند قدمی خیمه معاویه بازگرداند و چه زیبا فرمود امیرالمومنین(ع)، در این باره: "هذا الامر ظاهره ایمان و باطنه عدوان"

این توطئه ظاهرش ایمان و باطن آن دشمنی و کینه توزی است.

» با"تفنگ پدری"راه به جایی نبریم/ غم نداریم که"کلت کمری"هست هنوز

amaliat — Thu, 17 Dec 2009 19:54:18 GMT

شعر زیر، شبه جوابیه ای به شعر روشن(!) فکرترین(!!) زن ایران و عروس قرآن پژوه(!) مردمان تبریز می باشد. سید جواد امامی، دوست شریف شریفی مان که سالهای سال است با هم دل و قلوه بانضمام استراتژی و راهبرد و البته گاهی هم نعلین(!) رد و بدل می کنیم، سراینده این ابیات زیبا است:

بسمه تعالی

بانوی جمل سوار گفت ولی نگفت!

اصل شعر طبق نظر کمیته صیانت از اشعار

گرگ ها خوب بدانند در این ایل غریب

گر پدر رفت تفنگ پدری هست هنوز

بره ها نیز نبایست "علف" را بخورند

تا در این بیشه غذای دگری هست هنوز

اعتراضات به پایان نرسیدست، چرا؟

در اوین پیرهن گوره خری هست هنوز

و سیاست به نهایت نرسیدست بدان

توی این قمقمه تا شیر خری هست هنوز

شیخ ما گفت فلان چیز!فلان جا، یعنی

توی گل مانده تر از میر ...[1] هست هنوز

اهل فرهنگ و هنر شیفته این سبکند

در کمر های پر از "قر"، فنری هست هنوز!

پشت گوش "خر شیطان" هم عجب مخملی است

مخملی نرم تر از گوش خری هست هنوز؟

پسر و دختر این ایل! به بازی برسید

خوب شد آتشی و "لولاگری" هست هنوز

"لجن سبز" در این ایل مقدس شده است

و مقدس تر از آن "چیز" تری هست هنوز

جمعه با غسل جنایت! به "جماعت" برویم

کفش پوشیده و دختر-پسری هست هنوز

نیت قرب به VOA و BBC یا

توی این دهکده[2] محبوب تری هست هنوز؟

فکر هفتاد و دو تن سازی مان ابتر شد

مغز خر خورده ای و فتنه گری هست هنوز؟

خر مگس ها همگی "سبز" و لجن پوش شدند

و در اینجا همه جور جانوری هست هنوز

خنده دار است به ما انگ "دورنگی" زده اند

مگر از "زاغچه" یک رنگ تری هست هنوز؟

از ایالات پیام آمده: I love you Mir

و در آن متن گهربار تری هست هنوز

با "تفنگ پدری" راه به جایی نبریم

غم نداریم که "کلت کمری"[3] هست هنوز

"مریم و محسن و مسعود"[4] حمایت کردند

کم نداریم چو "ملاعمری" هست هنوز

نانمان قطع شده، شکر خدا "فرهنگس

تان" بی عرضگی و بی هنری هست هنوز

* * *

حرف ها گر چه متین، گر چه سراسر معقول

باز هم نکته ناگفته تری هست هنوز

شاعر قصه ما بچه ایل است، لذا

بیت ها قافیه اش جانوری هست هنوز

[1] منظور آهو بوده که متاسفانه قافیه جور نشد!

[2] دهکده جهانی که داخل ایل ماست!

[3] پرونده ی شهیده ی راه بی بی سی را مرور کنید.

[4] اسامی کاملا خیالی افرادی که قبلا اینور بوده اند!

» وقتی مهندس و شیوخ به گندم ری هم نرسیدند!

amaliat — Wed, 16 Dec 2009 03:24:18 GMT

وقتی "عمر سعد" میان از کف دادن ملک ری و قتل حسین(ع) مخیر شد در برزخ عجیبی گرفتار آمد؛ با جمعی از دوستانش به مشورت نشست. بالاتفاق، وی را از ریختن خون فرزند رسول الله(ص) انذار دادند و حق بودن حسین و مع الباطل بودن یزید را یادآور شدند. عمرسعد همانطور که در بسیاری از موقعیتها اذعان نموده بود، بهتر از هرکسی می دانست که قتال با اهلبیت پیامبر، تباهی آخرتش را در برخواهد داشت اما به قول خودش ملک ری، نورچشمانش شده بود بلکه ری، نور از چشم پسر سعد ربوده بود.

هنگامه جنگ فرارسید. سیدالشهداء(ع)، عمرسعد را نزد خود فراخواند و از علت اصرار وی بر این مقاتله، علیرغم اطلاعش از جور یزید و حق بودن کلمه امام پرسید. پاسخ عمرسعد، شنیدنی بود: اینها همه بهانه است، من ملک ری را می خواهم و البته بهای تملک این ملک تنها با خون حسین تدارک می شود. "به گندم ری هم نخواهی رسید!" جواب امام به دنیاشهوتی عمرسعد بود. عمر هم وقاحت را تکمیل کرد: "اگر گندم نباشد، جو که باشد". کار، تمام شد. عمر، سر بریده امام را به عنوان ثمن ریاست، پیشکش ابن زیاد نمود. ابن زیاد اما نه تنها رنگ حکومت ری را هم به وی نشان نداد بلکه او را خوار و خفیف نیز ساخت و به این ترتیب عمرسعد حتی به جو ری هم نرسید و با خشم ابن زیاد و سب و لعن های مردم خانه نشین شد تا آنکه مختار ثقفی کار او را یکسره ساخت.

"جمهوری اسلامی"، حق بود و البته قدرت و رهبری جریان مخالف هم نورچشم برخی از "برادران سابق" و سران فتنه امروز. مهندس و شیوخ دنیازده در این برزخ، دوزخش را انتخاب کردند و اتیکت عمرسعدهای نظام مقدس جمهوری اسلامی را محکم به سینه هایشان الصاق نمودند.

رهبر، آنان را فراخواند و چندین بار هشدارشان داد به زودی، جریان این اغتشاشات از اختیار شما خارج خواهد شد و شما خواهید دید مالک اصلی این اغتشاشات حتی گندم این آشوبها هم نشانتان نخواهد داد. مهندس و شیوخ که هریک خود را معماران کبیر انقلابی سبز رنگ علیه ولی زمانشان، تخیل می کردند به جو این خرابکاری ها هم راضی بودند لذا نصیحت نایب امام زمان"عج" را پشت گوش انداختند و دل به چرب و شیرین دنیای نسیه ای شان باختند.

گذشت و گذشت و آقایان سران تا چشم خود را باز کردند، متوجه شدند اغتشاشگران سبز در روز قدس علیه قدس شعار می دهند، در 13آبان از آمریکاییها عذرخواهی می کنند و در 16آذر به شیطان بزرگ شادباش می گویند و عکس همان امامی که سران فتنه دم به دم پز در خط او بودن را می دادند پاره می کنند و به آتش می کشند. طوفان خشم مردمی که مدتها دندان روی جگر گذاشته بودند با این حرکت آخری به خروش درآمد و رهبری امت نیز از برادران سابق، خواست که صراحتا در برابر این قداست شکنی ها موضعگیری کنند.

سران فتنه باز هم در برزخ گرفتار آمدند؛ این بار برزخی دو سر باخت! اگر از اغتشاشگران بخواهند که آرام باشند و توهین نکنند، گوشی، شنوای فرامین آنان نیست زیرا در عالم واقع، رهبری این شورش دیگر در دست آنان نیست و به این ترتیب بر عموم مردم هویدا خواهد شد که آمریکا و انگلیس تنها بعنوان آلت دستی از آنان استفاده کرده اند و حالا که این آدامس، شیرینی خود را از دست داده است، غرب که راهبری اصلی شورش ها را برعهده دارد آنها را بیرون خواهد انداخت و مهندس و شیوخ با "ملک ری" باید وداع کنند و اگر هم نخواهند محکوم کنند –حال با سکوت و یا با تکذیب اصل مسئله- و عزم بر همراهی بی چون و چرا با خرابکاران به جهت حفظ رهبری کاملا تشریفاتی شان بنمایند در واقع خودفروختگی و دنائت خود را به بهترین شکل ممکن اثبات کرده اند.

خداوند قادر، رسم روزگار را طوری تقدیر نموده که عمرسعد هیچ گاه به گندم و جوی ری نرسد اما افسوس که "ما اکثر العبر و اقل الاعتبار"!