جذب مخاطب به هر قيمت؟

مرحوم سيدقطب جريانى را در يكى از كتابهايش مى‏نويسد، كه من پيش از انقلاب آن كتاب را ترجمه كردم. مى‏گويد به يكى از شهرهاى امريكا رفتم و ديدم دم درِ يك كليسا اطلاعيه‏يى نصب كرده‏اند: «امشب يك برنامه‏ى رقص و شادى و شام سبك و موسيقى اجرا مى‏شود.»! تعجب كردم كه كليسا به چه مناسبت اينها را اعلام كرده! مى‏نويسد: كنجكاو شدم در آن ساعتِ معين بروم ببينم چه خبر است. ديدم بله، يك سالن رقص در كنار سالن كليساست؛ زوجهاى جوان مى‏آيند و مى‏رقصند؛ موسيقى‏هاى محرك و شهوانى هم پخش مى‏شود! افرادِ يك‏خرده مسن‏تر هم كنار نشسته‏اند و تماشا مى‏كنند و از نگاه كردن لذت مى‏برند! كشيش هم اواخر شب روى سن ظاهر شد و با رفتار خيلى آرام و ملايم رفت نور چراغها را تنظيم كرد! مى‏گويد فردا رفتم سراغ كشيش؛ گفتم شما كشيش هستيد يا كاباره‏دار؟! اين‏جا كليساست يا سالن رقص؟! كشيش گفت من به اين وسيله مى‏خواهم جوانها را به كليسا جذب كنم! اين‏طورى مى‏شود جوانها را به كليسا جذب كرد؟! جوانها به كليسا جذب نشدند، بلكه به سالن رقصِ متعلق به كليسا جذب شدند! سالن رقصِ متعلق به كليسا مگر امتيازى دارد؟ اگر بناست فيلم يا برنامه‏يى پخش شود و تأثير سوئى بگذارد، چه فرقى مى‏كند كه من پخش كنم يا رقيب من؛ در هر دو صورت بد است؛ پس چرا من پخش كنم؟ به نظر من اين منطق مهمى است و بايد به آن توجه داشت…